emotional phenomena

  • 694
  • 118
  • 18
  • KΑΙΡΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΧΩΡΟΧΡΟΝΙΚΑ ΒΙΩΜΕΝΑ
    ΜΥΡΙΖΟΥΝ ΗΧΟΧΡΩΜΑΤΑ

    Η εσωτερική αναζήτηση του σύγχρονου ανθρώπου στην ταραγμένη πραγματικότητα των «καιρών» είναι το βασικό θέμα αυτού του βιβλίου. Στις σελίδες του παρουσιάζει τα ανθρώπινα συναισθήματα να μεταφέρονται ως καιρικά φαινόμενα του μυαλού και της ψυχής.Ένας μπερδεμένος ελέφαντας, ένα οριγκάμι, μυρωδιές και ηχοχρώματα συντροφεύουν τον αναγνώστη σε ένα ταξίδι απ΄την απελπισία προς τη λύτρωση. Έμπνευση των εικονογραφήσεων αποτελούν σημειώσεις, ποιήματα και αποσπάσματα των ποιητών F. Pessoa, Κ. Π. Καβάφη και Ν. Γκάτσο. 
     
     
     
    weather phenomena, in space and time experienced  
    Α School project book about emotions. A ''journey'' from depression to hapiness.
     
    The inner quest of modern man in the troubled reality of "our times" is the main theme of this book. In its pages it exhibits human emotions conveyed as weather phenomena of mind and soul. Α confused elephant, an origami, smells and timbres accompany the reader on a journey from despair to redemption. The illustrations draw their inspiration from notes, quotes and poems of F. Pessoa, K. P. Cavafy and N. Gatsos.
     
     
     
     
     
  • Part one : depression
  • Κάτι σήμερα άστραψε μέσα μου και συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι κανείς. Κι εκεί που νόμιζα πως υπήρχε μια πόλη, απλωνόταν μια έρημη πεδιάδα και το απαίσιο φως που με αποκάλυψε στον εαυτό μου δε μου φανέρωσε κανένα ουρανό από πάνω της. * Απόσπασμα πεζού,«δεν είμαι κανείς» στο βιβλίο της ανησυχίας, F. Pessoa
     
     
  • Σ' αυτές τiς σκοτεινές κάμαρες, που περνώ μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ για νά βρω τα παράθυρα. Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ να τά βρω. Και καλύτερα ίσως να  μην τα βρω. Ίσως το φως θά ναι μια νέα  τυραννια. Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.  *Απόσπασμα απ΄ το ποίημα  ''Τα παράθυρα''  Κ. Π. Καβάφης 
     
     
  • Αγωνία να αισθάνομαι, δυσφορία να σκέφτομαι, ανώφελο να θέλω! Σύννεφα... Περνούν και χάνονται, κάποια είναι τεράστια, αλλά τα σπίτια δέ μ' αφήνουν να δώ αν είναι λιγότερο μεγάλα απ' όσο φαίνονται.* Απόσπασμα πεζού,«Σύννεφα» στο βιβλίο της ανησυχίας, F. Pessoa
     
     
     
  • Μές στο φόβο και στες υποψίες, με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια, λυώνουμε και σχεδιάζουμε  το πως να κάνουμε για ν' αποφύγουμε τον βέβαιο τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί. *Απόσπασμα απ΄το ποίημα «Τελειωμένα» Κ.Π.Καβάφης              
     

     
  • Θα πάγω σ' άλλη γη, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα. Μια πόλη άλλη θα βρεθεί καλύτερη από αυτή. Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή· κ' είν η καρδιά μου -σαν νεκρός-θαμένη. *Απόσπασμα απ΄το ποίημα «Η Πόλις» Κ. Π. Καβάφης
     
     
     
  • Part two : hope
  • *Απόσπασμα από το ποίημα Αμοργός του Νίκου Γκάτσου
    Ξύπνησε γάργαρο νερό από τη ρίζα του πεύκου να βρείς τα μάτια των σπουργιτιών καί να τα ζωντανέψεις ποτίζοντας το χώμα με μυρωδιά βασιλικού και με σφυρίγματα σαύρας.
     
     
     
  • Το ξέρω είσαι μία φλέβα γυμνή  κάτω από το φοβερό βλέμμα του ανέμου είσαι μία σπίθα βουβή μέσα στο λαμπερό πλήθος των άστρων. Δε σε προσέχει κανείς κανείς δε σταματά ν᾿ακούσει την ανάσα σου μα συ με το βαρύ σου περπάτημα μες στην αγέρωχη φύση θα φτάσεις μία μέρα στα φύλλα της βερυκοκιάς θ᾿ανέβεις στα λυγερά κορμιά των μικρών σπάρτων και θα κυλήσεις από τα μάτια μιας αγαπητικιάς σαν εφηβικό φεγγάρι.
     
     
     
  • Yπάρχει μία πέτρα αθάνατη που κάποτε περαστικός ένας ανθρώπινος άγγελος ἔγραψε τ᾿ όνομά του επάνω της κι ένα τραγούδι που δεν το ξέρει ακόμα κανεὶς ούτε τα πιο τρελά παιδιά ούτε τα πιο σοφά τ᾿ αηδόνια.
     
     
     
  • Είναι κλεισμένη τώρα σε μια σπηλιά του βουνού Ντέβι μέσα στὶς λαγκαδιές και στα φαράγγια της πατρικής μου γης μα όταν άνοίξει κάποτε και τιναχτεί ενάντια στη φθορά και στο χρόνο αυτό το αγγελικό τραγούδι θα  πάψει ξαφνικά η βροχή και θα στεγνώσουν οι λάσπες τα χιόνια θα λιώσουν στα βουνά θα κελαηδήσει ο άνεμος και τα χελιδόνια θ᾿ αναστηθούν οι λυγαριές θα ριγήσουν κι οι άνθρωποι με τα κρύα μάτια και τα χλωμά πρόσωπα  όταν ακούσουν τις καμπάνες να χτυπάν μέσα στα ραγισμένα καμπαναριά μοναχές τους θα βρούν καπέλα γιορτινά να φορέσουν καί φιόγκους φανταχτερούς να δέσουν στα παπούτσια τους.
     
     
     
  • Γιατί τότε κανεὶς δε θ᾿ αστιεύεται πια το αίμα των ρυακιών θα ξεχειλίσει τα ζώα θα κόψουν τα χαλινάρια τους στα παχνιά το χόρτο θα πρασινίσει στους στάβλους στα κεραμίδια θα πεταχτούν ολόχλωρες παπαρούνες καὶ μάηδες καὶ σ᾿ όλα τα σταυροδρόμια θ᾿ ανάψουν κόκκινες φωτιές τα μεσάνυχτα. Τότε θα ῾ρθούν σιγά-σιγά τα φοβισμένα κορίτσια για να πετάξουν το τελευταίο τους ρούχο στή φωτιά κι ολόγυμνα θα χορέψουν τριγύρω της όπως την εποχή ακριβώς που εἴμασταν κι εμείς νέοι κι ανοιγε ένα παράθυρο την αυγή για να φυτρώσει στο στήθος τους ένα φλογάτο γαρύφαλο. 
     
     
     
  • Παιδιά ίσως η μνήμη τών προγόνων να είναι βαθύτερη παρηγοριά καὶ πιό πολύτιμη συντροφιά από μία χούφτα ροδόσταμο καὶ το μεθύσι της ομορφιάς τίποτε διαφορετικό από  την κοιμισμένη τριανταφυλλιά του Ευρώτα. Καληνύχτα λοιπόν βλέπω σωρούς πεφτάστερα να σας λικνίζουν τα όνειρα μα εγώ κρατώ στα δάχτυλά μου τη μουσική για μία καλύτερη μέρα. Οἱ ταξιδιώτες των Ινδιών ξέρουνε περισσότερα να σας πουν απ᾿ τους Βυζαντινούς χρονογράφους.
     
     
     
  •  
     
     
    thanks for looking!